Mama, ik word gepest…

Gisteren kwam mijn zoon huilend thuis en vertelde mij dat hij op de weg terug naar huis door een jongen werd gepest. Deze jongen zei dingen tegen hem en mijn zoon wilde dat ik met hem meeging om met die jongen te praten. Hoewel ik als moeder de pijn diep voelde, deed ik dat niet. Ik kijk inmiddels anders tegen pesten aan sinds ik systemisch ben gaan kijken. De jongen was er ook niet meer, dus binnen hebben we even met elkaar geknuffeld en gepraat.

Vanochtend lagen we samen in bed. Ik vroeg hem of ik nog even terug mocht komen op wat er gisteren is gebeurd. Dat vond hij goed. Ik vertelde hem dat die jongen hem eigenlijk herinnert aan iets. Door het pesten en de opmerkingen zegt hij eigenlijk: let op, je bent nog niet helemaal jezelf, je voelt je nog onzeker, wees helemaal jezelf, vol zelfvertrouwen. Ik legde hem uit dat als ik gisteren wel naar die jongen had gezocht, dat het niet veel uit had gemaakt. Deze jongen zou er dan misschien mee stoppen, maar dan komen er andere kinderen die je hieraan herinneren. Mijn zoon herkende dat, want het gebeurt soms wel vaker op school.

Vaak wordt er gesproken over dat pesters de schuldigen zijn. Pesten is niet goed te praten, maar ik kijk niet naar wie er schuldig is. Niemand is schuldig. Ook mijn zoon niet. Het is niet zijn schuld dat hij wordt gepest. Ik vind dat woord helemaal niet passend. Het gaat erom dat anderen je wijzen op dingen in jezelf waar je nog iets van kunt leren. En deze jongen wilde mijn zoon aangeven dat hij nog sterker mag worden.

Wanneer je hier systemisch naar kijkt dan kun je zeggen dat mijn zoon nog niet helemaal zijn plek inneemt. In een familiesysteem heeft iedereen een plek en hij heeft de plek van het kind. Er kunnen allerlei redenen zijn waarom hij zijn plek niet goed kan innemen en de kans is groot dat het iets te maken heeft met mij of zijn vader of onze families. Misschien kunnen wij onze plek als ouder nog niet helemaal innemen, omdat we bijvoorbeeld ook nog issues onbewust aan het oplossen zijn voor onze ouders. Dit wordt in een opstelling mooi zichtbaar.

Ik heb mijn zoon geleerd dat wanneer iemand hem pest, hij in gedachten kan zeggen tegen die persoon: oja jullie herinneren mij eraan dat ik sterker mag zijn, helemaal mezelf mag zijn. Door dit innerlijk te zeggen, verandert er meteen iets in de energie-uitwisseling tussen deze kinderen.

Mijn zoon heeft ’s ochtend best vaak last van een ochtendhumeur. Deze ochtend was hij opvallend vrolijk en ik voelde opluchting bij hem. Het voelt fijn als je zelf iets kunt doen aan een bepaalde situatie en dat je niet hoeft af te wachten of er weer zoiets gaat gebeuren. Zijn jongere zusje bleef hem maar knuffels geven en hij keek mij aan. Ik zei: zie je wat er gebeurt wanneer je je anders voelt? Blijer, lichter. Je zusje voelt dit en wil steeds bij jou zijn nu.

We hebben afgesproken dat hij mij verteld wanneer andere kinderen weer opmerkingen maken en hij zou gaan kijken wat er gebeurt wanneer hij in zichzelf zegt: oja jullie herinneren mij eraan dat ik sterker mag zijn, helemaal mezelf mag zijn.

Deze situatie heeft dus een boodschap, voor zowel mijn zoon als ons als ouders. Onze omgeving, zowel situaties als mensen, nodigt ons uit om te kijken welke boodschap er is voor ons.

Welke boodschap heeft de omgeving voor jou?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *